تبليغاتX
عــــــلــــمــــی

خورشید خود می درخشد، ماه را از این رو می‌بینیم که خورشید به آن می‌تابد. اگر آن روی ماه که به سوی ماست، بطور کامل مورد تابش خورشید قرار گیرد، ما ماه را بصورت قرص کامل و به عبارت دیگر در حالت بدر مشاهده می‌کنیم. اگر نور خورشید فقط قسمتی از آن روی ماه را که بسوی ماست در بر گیرد، ما ماه را بر حسب میزان تابش نور بصورت هلال باریک نوری ، نیم قرص و یا به صورت یک گلوله تقریبا گرد نورانی می‌بینیم. این پدیده‌های نوری را فازها یا صورتهای مختلف ماه می‌نامند.

هنگامی که ماه در جهت تابش خورشید قرار گیرد، دیده نمی‌شود، زیرا در تابش شدید خورشید محو می‌گردد و علاوه بر این ، آن روی ماه که بسوی ماست مورد تابش واقع نمی‌گردد. این وضعیت را ماه نو می‌نامیم. اکنون ماه بر روی مدار خود به حرکت ادامه می‌دهد و پس از چند روز به طور محسوسی در سمت چپ و یا در شرق خورشید واقع می‌شود. در این وضعیت قسمت کوچکی از نیمه رو به زمین ماه ، تحت تابش نور خورشید قرار می‌گیرد. در این دوران ماه را در اوایل شب بصورت داس باریکی که البته روز به روز بر قطر هلال آن افزوده می‌شود، مشاهده می‌کنیم، زیرا در این وضع ماه بعد از خورشید غروب می‌کند.

تقریبا یک هفته پس از ماه نو ، از دید ناظر زمینی ، ماه دقیقا از پهلو مورد تابش نور خورشید واقع می‌شود. در این حالت انسان نیمی از ماه را تاریک و نیم دیگر را روشن می‌یابد؛ این وضعیت نیم ماه افزاینده یا ربع اول نامیده می‌شود. دوباره یک هفته بعد ، ماه از دید این ناظر ، دقیقا در مقابل خورشید قرار می‌گیرد. در این حالت ماه به صورت قرص کامل نورانی می‌شود ، که به آن بدر (یا در اصطلاح عامیانه ماه شب چهاردهم) می‌گویند.

از این حالت به بعد از قطر قسمت نورانی ماه کاسته می‌شود. تقریبا هفت روز پس از بدر ، دوباره نیم ماه دوم یا ربع آّخر حادث می‌شود. ماه در این حالت از دید ناظر زمینی اکنون در سمت راست یا در غرب خورشید قرار دارد و به عبارت دیگر قبل از طلوع خورشید در آسمان صبحگاهی پدیدار می‌شود، تا بالاخره دوباره به وضعیت ماه نو می‌رسد

از ویکیپدیا

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم آبان 1388ساعت   توسط نعمت جــــعــفـری  | 

زمین با نیروی گرانش ماه را به سوی خود می‌کشد. اگر انسان ماه را که در حقیقت بی وقفه به دور سیاره ما می‌چرخد، از گردش باز می‌داشت، ماه فقط برای مدت کوتاهی ثابت می‌ایستاد، آنگاه با سرعتی فزاینده به سمت زمین می‌شتافت و در نهایت با آن برخورد می‌کرد. البته این عمل میسر نیست. ماه از هماه زمانهای اولیه با سرعتی برابر 3659 کیلومتر در ساعت به دور زمین در حال گردش بوده است. در اثر این حرکت گردشی ، یک نیروی گریز از مرکز به سمت خارج ایجاد می‌شود، که درست به اندازه نیروی گرانش زمین که به سمت داخل کشش دارد، است. این دو نیروی مخالف ، اثر یکدیگر را بطور متقابل خنثی می‌کنند، به نحوی که ماه هموراه بر مدار خود باقی می‌ماند.

ازویکیپدیا

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم آبان 1388ساعت   توسط نعمت جــــعــفـری  | 

بدن تمام موجودات زنده از آب تشکیل شده است. وقتی فعالیت می‌کنیم یا حتی نفس می‌کشیم، بدنمان مقداری از آب خود را از دست می‌دهد. این آب باید جبران شود. وقتی مغز تشخیص می‌دهد که بدنمان مقداری آب را از دست داده، علائمی به دهان و گلو می‌فرستد تا احساس خشکی کند و ما احساس تشنگی می‌کنیم. بدن یک انسان بالغ حدود پنج لیتر خون دارد که سه لیتر از آن، آب است. افراد بزرگسال روزانه حدود دو لیتر آب می‌نوشند. یک لیتر دیگر را هم بدن از غذایی که خورده می‌شود تامین می‌کند. سبزیجات، تخم‌مرغ و حتی گوشت، حاوی مقداری آب است. تمام سلول‌های بدن به آب وابسته هستند.

از سایت تبیان

+ نوشته شده در  پنجشنبه چهاردهم آبان 1388ساعت   توسط نعمت جــــعــفـری  | 
به نظر می‌رسد که حشرات، نور مصنوعی لامپ‌ها را با نور ماه اشتباه می‌گیرند. آنها از نور ماه برای پیدا کردن مسیر خود استفاده می‌کنند. نورهای مصنوعی  مثل نور لامپ‌ها آنها را گمراه و گیج می‌کند و باعث می‌شود که حس جهت‌یابی خود را از دست بدهند. افرادی که مجموعه‌ی حشرات را برای کلکسیون جمع‌آوری می‌کنند، از این ضعف حشرات بیشتری استفاده را می‌برند.

از آنجا که حشرات نمی‌توانند نور قرمز را ببینند، دانشمندان از لامپ‌هایی که نور قرمز دارند برای مشاهده‌ی طرز غذا خوردن و زندگی حشرات استفاده می‌کنند.

از سایت تبیان

+ نوشته شده در  پنجشنبه چهاردهم آبان 1388ساعت   توسط نعمت جــــعــفـری  | 
لینک مطلب
+ نوشته شده در  پنجشنبه چهاردهم آبان 1388ساعت   توسط نعمت جــــعــفـری  | 

پرندگان با این کار، پرهای خود را تمیز و ضد آب نگه می‌دارند تا نرم و صاف و پاکیزه باقی بمانند.  تمیز کردن یا آرایش از زمانی که پر جوجه‌ها از زیر‌پوست بیرون می‌آید شروع می‌شود. پرندگان جوان زمان زیادی را صرف نوک زدن به پرهای خود و خارج کردن آنها از زیر‌پوست می‌کنند. پرندگان بزرگسال هم به این رفتار ادامه می‌دهند و از غده‌ی ترشح کننده‌ی روغن که در منقارهایشان قرار دارد، روغن برمی‌دارند   و روی پرهایشان می‌مالند. این روغن باعث نرم و محکم شدن پرها  می‌شود.

ازسایت تبیان

+ نوشته شده در  پنجشنبه چهاردهم آبان 1388ساعت   توسط نعمت جــــعــفـری  | 
لینک مطلب
+ نوشته شده در  پنجشنبه چهاردهم آبان 1388ساعت   توسط نعمت جــــعــفـری  |